درد واژه هـــــــا

دردهای من

جامه نیستند

تا ز تن در آورم

چامه و چکامه نیستند

تا به رشته ی سخن درآورم

نعره نیستند

تا ز نای جان بر آورم

 

دردهای من نگفتنی

دردهای من نهفتنی است

 

دردهای من

گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی که چین پوستینشان

مردمی که رنگ روی آستینشان

مردمی که نامهایشان

جلد کهنه ی شناسنامه هایشان

درد می کند

 

من ولی تمام استخوان بودنم

لحظه های ساده ی سرودنم

درد می کند

 

انحنای روح من

شانه های خسته ی غرور من

تکیه گاه بی پناهی دلم شکسته است

کتف گریه های بی بهانه ام

بازوان حس شاعرانه ام

زخم خورده است

 

دردهای پوستی کجا؟

درد دوستی کجا؟

 

این سماجت عجیب

پافشاری شگفت دردهاست

دردهای آشنا

دردهای بومی غریب

دردهای خانگی

دردهای کهنه ی لجوج

 

اولین قلم

حرف حرف درد را

در دلم نوشته است

دست سرنوشت

خون درد را

با گلم سرشته است

پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم؟

درد

رنگ و بوی غنچه ی دل است

پس چگونه من

رنگ و بوی غنچه را ز برگهای تو به توی آن جدا کنم؟

 

دفتر مرا

دست درد می زند ورق

شعر تازه ی مرا

درد گفته است

درد هم شنفته است

پس در این میانه من

از چه حرف می زنم؟

 

درد، حرف نیست

درد، نام دیگر من است

من چگونه خویش را صدا کنم؟

                                                                              زنده یاد قیصر امین پور

راز خوشبختی

از دل افروزترین روز جهان خاطره‌ای با من هست

به شما ارزانــــــــــی:

 

سحـــــــری بود و هنوز

 

گوهرِ ماه به گیسویِ شب آویخته بود

 

گلِ یاس،

 

عشق در جانِ هوا ریخته بود

 

من به دیدار سحر می رفتم

 

نفسم با نفس یاس درآمیخته بود...

 

من به دنبال دل آویزترین شعر جهان می‌رفتم...

 

یافتم! یافتم! آن نکته که می‌خواستمش

 

با شکوفایی خورشید و گل‌افشانی لبخند تو آراستمش

 

تار و پودش را از خوبی و مهر، خوشتر از تافته ی یاس و سحر بافته ام:

 

"دوستت دارم" را من

 

دل آویزترین شعرِ جهان یافته ام

 

این گلِ سرخ من است

 

دامنت پُر کن از این گل که دهی هدیه به خلق

 

که بری خانه ی دشمن، که فشانی بَرِ دوست

 

راز خوشبختی هرکس به پراکندن اوست...

        

 

نــــــــوش دارو

می دانم نگاهم، به شیوایی افکارم را برایت بیان می کند

وقتی در دیدگانت می نگرم می توانی از عمق نگاهم

همه چیز را بخوانی شادی ، نگرانی و عشق را

عشقی که از وجود تو قطره قطره بر قلب ساکن و آرام من چکیدن گرفت

و بعد از سر ریز شدن دل از دیدگانم جاری شد.

وجودت آرامشی است که بعد از گذشت هزاره ها

به آن دست یافتم

وجودت گرم و سرشار از زندگیست

با من بمان تا وجودت مانند مرهمی

زخم های کهنه وجودم را التیام بخشد

تو همان نوش دارویی هستی که این بار

قبل از مرگ سهراب به بالینش آمدی.

یا عـــلی

آسمان یک بار دیگر خنده کرد

                عشق ما را باز هم شرمنده کرد 

                                   آسمان رقصید و بارانی شدیم

                                                    موج زد دریا و طوفانی شدیم

                                                                     بغض چندین ساله ما باز شد

                                                                                         یا علی گفتیم و عشق آغاز شد

عید غدیر مبارک